را تا زمان معينى به حال خود بگذار « ! ( * ( فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّى حِينٍ ) * ) . تهديدى است پر معنى و هولانگيز كه از اطمينان به پيروزى نهايى سرچشمه مىگيرد ، به خصوص اينكه تعبير « حتى حين » ( تا مدتى ) به صورت سربسته اداء شده است ، اما تا چه مدت ؟ تا زمان هجرت ؟ تا موقع جنگ بدر ؟ تا فتح مكه ؟ و يا زمانى كه شرائط قيام نهايى و عمومى مسلمانان بر ضد اين كوردلان فراهم گردد ؟ دقيقا معلوم نيست . نظير اين تعبير در آيات ديگر قرآن نيز ديده مىشود : گاه مىگويد : فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّه « از آنها روى بگردان و بر خدا توكل كن » ( نساء - 81 ) . در جاى ديگر مىگويد : قُلِ اللَّه ثُمَّ ذَرْهُمْ فِي خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ : « بگو اللَّه ، سپس آنها را رها كن كه در دروغهاى خود بازى كنند » ( انعام - 91 ) . سپس اين جمله را با تهديد ديگرى تاكيد كرده ، مىفرمايد : « وضع آنها را بنگر ( چه بىمحتوا است لجاجتهايشان ، دروغهايشان ، خرافاتشان ، و خيره سريهايشان را ) اما به زودى آنها نيز نتيجه شوم كار خود را مىبينند » ( * ( وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ) * ) . به زودى پيروزى تو و مؤمنان ، و شكست ذلتبار خود را در اين دنيا ، و مجازات الهى را در جهان ديگر خواهند ديد . و از آنجا كه اين خيره سران بىشرم پيوسته اين سخن را تكرار مىكردند كه وعده عذاب الهى چه شد ؟ و اگر راست مىگويى چرا معطلى ؟ قرآن با لحنى تهديدآميز در پاسخ آنها مىگويد : « آيا اينها براى عذاب ما عجله مىكنند » ؟ گاه مىگويند مَتى هذَا الْوَعْدُ ( اين وعده الهى چه شده ) و گاه مىگويند